Circulerend microRNA nuttig voor detectie van acute myocarditis

In een NEJM-publicatie beschrijven Spaanse onderzoekers hoe ze eerst een nieuw microRNA bij muizen en mensen met myocarditis identificeren en vervolgens ontdekten dat de menselijke homoloog gebruikt kon worden om patiënten met myocarditis te onderscheiden van patiënten met een myocardinfarct. 

Myocarditis kan onder andere veroorzaakt worden door infectieuze pathogenen, toxines, medicijnen en auto-immuunziekten. Het beloop varieert van een spontaan herstel tot progressie naar gedilateerde cardiomyopathie of zelfs plotselinge hartdood. De ​​werkelijke prevalentie van de ziekte is onzeker, omdat het in veel gevallen lastig is om de diagnose te bevestigen.

MRI-scan of biopt

Myocarditis is een frequente einddiagnose bij patiënten bij wie als initiële diagnose acuut myocardinfarct met niet-obstructieve coronairarteriën (MINOCA) is gesteld. MICOCA ontstaat bij 10 – 20% van de patiënten die voldoen aan de criteria voor een myocardinfarct. De diagnose myocarditis wordt meestal gesteld na uitsluiting van coronaire hartziekten door middel van coronairangiografie of een CT-scan en na bevestiging van de aanwezigheid van Lake Louise-criteria op een MRI-scan van het hart. Een cardiale MRI-scanner is echter niet in alle centra beschikbaar.
De referentiestandaard voor de diagnostiek is gebaseerd op een endomyocardiaal biopt, dat meestal is gereserveerd voor ernstige gevallen. Dat is echter een invasieve interventie. Daarom is er behoefte aan betrouwbare en toegankelijke diagnostische hulpmiddelen voor de vroegdiagnostiek van acute myocarditis.

Rol van T-cellen

Zowel bij myocarditis, als na een myocardinfarct veranderen de fenotypes van circulerende T-lymfocyten. Cardiale myosine-specifieke type 17 helper T (Th17)-cellen spelen een centrale rol bij de ontwikkeling van myocarditis en gedilateerde cardiomyopathie en bij de productie van anti-myocardiale antilichamen bij virale myocarditis. MicroRNA’s blijken een innovatieve biomarker te zijn voor de diagnostiek van hart- en vaatziekten. In deze studie is geprobeerd om een nieuw microRNA te identificeren dat gebruikt zou kunnen worden om acute myocarditis te onderscheiden van een myocardinfarct.

Methoden:

Om een ​​microRNA specifiek voor myocarditis te identificeren, voerden de onderzoekers microRNA-microarray-analyses en kwantitatieve polymerase-ketenreactie (qPCR)-assays uit. Dat deden ze in gesorteerde CD4-positieve T-lymfocyten en Th17-cellen na het induceren van experimentele auto-immuun myocarditis of een myocardinfarct bij muizen. Daarnaast hebben ze qPCR uitgevoerd in monsters van door coxsackievirus geïnduceerde myocarditis bij muizen.

Ze bevestigden dat Th17-cellen, die worden gekenmerkt door de productie van interleukine-17, een kenmerkend kenmerk van myocardschade in de acute fase van myocarditis. Het microRNA mmu-miR-721 werd gesynthetiseerd door Th17-cellen en was aanwezig in het plasma van muizen met acute auto-immuun- of virale myocarditis, maar niet in muizen met een acuut myocardinfarct.

Vervolgens identificeerden ze de menselijke homoloog voor dit microRNA, dat ze hsa-miR-Chr8:96 noemden. Ze vergeleken de expressie hiervan in het plasma bij patiënten met acute myocarditis en verschillende controlepersonen, waaronder myocardinfarct, MINOCA en auto-immuunziekten, in vergelijking met gezonde personen. Deze menselijke homoloog werd geïdentificeerd in vier onafhankelijke cohorten van patiënten met myocarditis. Het microRNA behield zijn diagnostische waarde in modellen na correctie voor leeftijd, geslacht, ejectiefractie en serumtroponineniveau.

Diagnostische vermogen

In deze studie vonden Spaanse onderzoekers in muizenmodellen dat een nieuw microRNA, mmu-miR-721 genaamd, een marker van myocarditis is. Het diagnostische vermogen van de menselijke homoloog om myocarditis te onderscheiden van andere aandoeningen, werd bevestigd in verschillende patiëntencohorten.

Referentie: Blanco-Domínguez R, Sánchez-Díaz R, de la Fuente H, et al. A Novel Circulating MicroRNA for the Detection of Acute Myocarditis. N Engl J Med. 2021;384:2014-2027. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34042389/ , https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2003608?query=featured_home

Lees meer over: