DOQ

Controle van neuromodulatie nu op afstand mogelijk

Patiënten met chronische pijn kunnen worden behandeld met neuromodulatie. Het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein doet sinds kort de controle daarvan bij een deel van hen op afstand. “Patiënten zijn uitermate tevreden”, is de ervaring van anesthesioloog Harold Nijhuis. “Het bespaart hen soms een lange reis naar het ziekenhuis en kosten.”

Neuromodulatie gebeurt met een elektrode die dicht bij het ruggenmerg (in de epidurale ruimte) of op de zenuwbaan wordt geplaatst. De elektrode geeft stroomstootjes waardoor de pijn vermindert of verdwijnt. Dit gaat via de neurostimulator: een apparaatje dat onder de huid van de patiënt is geïmplanteerd. Patiënten kunnen deze met een iPad of tablet zelf bedienen. Zij kunnen de intensiteit van stroomstootjes aanpassen op het moment van pijn. Patiënten die bijvoorbeeld tijdens het slapen minder last hebben van hun chronische pijn, kunnen de stimulatie zachter of zelfs uitzetten.

“We controleren of de elektrode het nog goed doet en of de stimulatie standaard verhoogd of verlaagd moet worden. Via de iPad kunnen we dit instellen, de patiënt voelt direct verschil”

Anesthesioloog Harold Nijhuis

Direct verschil

Na implantatie van de elektrode moet deze goed worden geprogrammeerd met de computer. De neuromodulatie moet daarna regelmatig worden gecontroleerd en eventueel worden aangepast aan de behoefte van de patiënt. Daarvoor moesten patiënten tot nu toe naar het ziekenhuis. “Maar nu kan dit op afstand”, laat Nijhuis weten. “We spreken daarvoor een tijdstip af met de patiënt en maken op dat moment verbinding met diens iPad of tablet. Behandelaar en patiënt zien elkaar dan en vervolgens kan de controle of het bijstellen beginnen. We controleren bijvoorbeeld of de elektrode het nog goed doet en of de stimulatie standaard verhoogd of verlaagd moet worden. Via de tablet kunnen we dit instellen en de patiënt voelt direct verschil.”
Voor zowel de patiënt als de naasten scheelt dit enorm veel, vervolgt Nijhuis. “Veel patiënten komen soms van ver en zijn dan een halve dag onderweg, voor een bezoekje van soms slechts vijf minuten. Zij hoeven nu niet meer in hun auto te stappen, iemand te vragen om mee te gaan en te wachten in de wachtkamer. Het bespaart hen ook kosten voor benzine en de parkeergarage.”

“Hoewel neuromodulatie bij ons al circa 30 jaar gebeurt, is de techniek nog niet bij alle patiënten en verwijzers bekend. Daar valt dus nog wel winst te behalen”

Vergoed

Neuromodulatie wordt sinds 2020 vergoed bij patiënten met chronische pijn door onder andere het failed neck surgery syndroom en het failed back surgery syndroom. Deze patiënten hebben aanhoudende uitstralende pijn naar arm of been na een operatie vanwege een hernia. “Zij krijgen littekenweefsel dat de zenuw blijft prikkelen”, legt Nijhuis uit. “Andere categorieën die voor neuromodulatie in aanmerking komen zijn patiënten met het complex regionaal pijnsyndroom, diabetische neuropathie of dunne vezel neuropathie.”
Het St. Antonius Ziekenhuis heeft een van de grootste pijnbehandelcentra van Nederland en is expertisecentrum voor neuromodulatie. Voor specifieke pijnbehandelingen heeft het ziekenhuis een (boven)regionale functie. De behandeling met neuromodulatie gebeurt jaarlijks bij ongeveer 120 patiënten met chronische pijn. In heel Nederland worden zo’n 850 implantaties per jaar gedaan. “Hoewel neuromodulatie bij ons al circa 30 jaar gebeurt, is de techniek nog niet bij alle patiënten en verwijzers bekend”, aldus Nijhuis. “Daar valt dus nog wel winst te behalen.”

“Patiënten zijn er heel blij mee. Het heeft immers een veel minder grote impact op de dagelijkse bezigheden”

Ontwikkelingen gaan snel

Neuromodulatie op afstand is, ook in andere ziekenhuizen, nog alleen geschikt voor de nieuwere types modulatoren van de firma Abbott. Dus nog niet alle patiënten kunnen er gebruik van maken. “Maar de ontwikkelingen gaan snel. Ik denk dat andere firma’s zullen volgen”, zegt Nijhuis. “Patiënten zijn er heel blij mee. Het heeft immers een veel minder grote impact op de dagelijkse bezigheden. Voor ons als behandelaar is er weinig verschil met een traditionele controle. Via het beeldscherm kunnen we de patiënt zien en hebben we toch visueel contact. Voor patiënten is dit wel een grote verbetering. We hebben nog geen evaluatie gedaan, maar we horen van hen dat ze uitermate tevreden zijn. Aanvankelijk waren er wel vragen over de veiligheid van de verbinding, maar de veiligheidsprotocollen waarborgen dat.”

Financiële kant

Bij de ontwikkeling van telemedicine en e-health was de financiële kant vaak een knelpunt. Er komen immers minder patiënten in het ziekenhuis, wat voorheen vaak werd gezien als verlies van productie. “Vroeger kon je alleen declareren als de patiënt bij je in de spreekkamer was geweest. Maar de technologie en de tijdgeest hebben dat inmiddels ingehaald. Zorgverzekeraars stellen teleconsulten steeds meer gelijk aan fysieke consulten, mede als gevolg van de coronacrisis. Het wordt dus makkelijker om de financiële kant van deze vernieuwingen te regelen.”

Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

‘We kunnen in de reguliere zorg veel leren van de asielzoekerszorg’

Huisarts Floris Braat draait spreekuur in diverse asielzoekerscentra in de regio Utrecht en in Ter Apel. Hij heeft een grote affiniteit met de doelgroep. "Ik wilde iets doen met vluchtelingen, me bezighouden met verschillende culturen die ieder hun eigen gezondheidsvraagstukken kennen."

‘Preventie is geen nice to know, maar need to know’

Een projectteam van het UMC Utrecht heeft een routekaart gemaakt naar toekomstbestendig onderwijs waarin preventie structureel is ingebed. Aan het hoofd van dit project stond senior docent Anna Kersten. Zij licht de routekaart toe.

De IC overleefd, maar met welke kwaliteit van leven?

Na een IC-opname kan iemand nog langdurig klachten hebben. Deze klachten hebben een grote impact op diens kwaliteit van leven. Arts in opleiding tot anesthesioloog Lucy Porter (Radboudumc) onderzocht of kan worden voorspeld wat de kwaliteit van leven na de IC is.

Casus: man met erectieproblemen na radicale prostatectomie

Een 58-jarige man heeft negen maanden geleden een radicale prostatectomie ondergaan vanwege een gelokaliseerd prostaatcarcinoom. Sindsdien heet hij ernstige erectieproblemen, waardoor hij gefrustreerd is en vermijdingsgedrag vertoont in de relatie met zijn vrouw. Wat is uw beleid?

Hoe dramaseries artsen kunnen helpen bij morele keuzes

Drie afleveringen van House M.D. of Dexter op een avond kijken, puur voor de ontspanning? Voor zorgprofessionals kan het ook leerzaam zijn. Mediawetenschapper Merel van Ommen onderzocht hoe dramaseries artsen kunnen helpen om beter om te gaan met moreel ingewikkelde situaties.

Onderliggend denkpatroon stuurt voorschrijver bij geneesmiddel­keuze

Het voorschrijven van geneesmiddelen is een afweging tussen richtlijnen, ervaring en patiëntkenmerken. Indeling in vier voorschrijversprofielen geeft inzicht in de eigen afwegingen. “En het helpt te begrijpen waarom een collega een andere beslissing neemt.” aldus Mariëlle Hartjes.

‘Medicatiebeleid in de laatste levensfase kan beter’

6 op de 10 patiënten in de palliatieve fase krijgt door de huisarts medicatie voorgeschreven die niet langer passend is. Dat blijkt uit een onlangs verschenen factsheet van Nivel en PZNL. “We moeten voorschrijfgewoonten kritisch onder de loep nemen”, zegt Yvonne de Man, senior onderzoeker bij Nivel.

Casus: vrouw met pijnlijke oorschelp

Een 55-jarige vrouw heeft een hoed in haar hand als ze uw spreekkamer binnenkomt. Sinds een maand heeft zij ’s nachts last van pijn aan het linkeroor. Op de oorrand ziet u een nodulus die bij druk zeer pijnlijk is. Wat is uw diagnose?

‘Live well, die well’: rol van vrijwilligers in de laatste levensfase

Vrijwilligers aan het sterfbed in het ziekenhuis maken een groot verschil, stelt Anne Goossensen. Ze luisteren, troosten en verlichten de werkdruk van zorgverleners. “Ze bieden een luisterend oor en zijn aanwezig, zonder haast of medische agenda.”

Waarom melden vrouwen vaker bijwerkingen van medicijnen?

Vrouwen blijken vaker bijwerkingen van medicijnen te melden dan mannen. Onderzoeker Sieta de Vries van het UMC Groningen probeert te achterhalen hoe dit komt. En dat blijkt complexer dan het lijkt.