DOQ

Echo erbij en prikken maar

Het fenomeen ‘lastig te prikken’ kan tot het verleden behoren, betoogt anesthesiemedewerker en tevens Vascular Access Specialist Marije Hoekendijk. Zij schreef een handboek over het plaatsen van intraveneuze katheters, omdat ze vindt dat elke patiënt probleemloos een infuus moet kunnen krijgen.

Marije Hoekendijk van het UMC Utrecht wilde het wel van de daken schreeuwen: leer als zorgverlener om met behulp van een echo een infuus te prikken. In plaats van te schreeuwen is ze gaan schrijven. Dat leidde tot het ‘Handboek Vascular Access’ met als ondertitel ‘Toepassing van echografie in kathetermanagement’. Een handboek voor artsen en verpleegkundigen.

“Voor de patiënt is het een superbelangrijk moment, voor zorgverleners is het iets dat ze even gauw moeten doen”

Anesthesiemedewerker en Vascular Access Specialist Marije Hoekendijk

Superbelangrijk moment

Waar komt de gedrevenheid vandaan om een compleet handboek te schrijven over het onderwerp infuus prikken? “Omdat we in Nederland achterblijven vergeleken met andere landen”, stelt Hoekendijk. “80 tot 90% van de patiënten in het ziekenhuis krijgt tegenwoordig een infuus, een intraveneus katheter, voor kortere of langere tijd. Maar het plaatsen daarvan gaat lang niet altijd goed.”

Infuus prikken verdient juist alle aandacht volgens de anesthesiemedewerker. Het is een van die zorghandelingen die een patiënt totaal anders beleeft dan degene die prikt. “Voor de patiënt is het een superbelangrijk moment, voor zorgverleners is het iets dat ze even gauw moeten doen.” Als het prikken moeilijk gaat is het een uitkomst om onder geleide van een echo het gewenste intraveneuze katheter te plaatsen, vindt Hoekendijk. “Wij ontvangen hier in Utrecht patiënten uit alle hoeken van het land omdat wij een goed Vascular Access Team hebben. Het gaat dan bijvoorbeeld om patiënten die heel obees zijn, chemotherapie krijgen of rollende aderen hebben.”

“Ik ben me veel bewuster geworden van het risico op infecties bij normale infusen”

Nieuwe inzichten

Het handboek richt zich op alle zorgverleners en behandelt ook de basis. Hoekendijk: “Wat is een echoapparaat, hoe interpreteer je het beeld en hoe vind je een geschikt bloedvat? Ook krijgen de verschillende soorten intraveneuze katheters aandacht, van gewone infusen tot een midline in de bovenarm en een Peripheral insterted central catheter. We bespreken de voordelen, de nadelen en de manieren van plaatsen.’

Hoewel Hoekendijk als lid van het Vascular Access Team van het UMC Utrecht zeer ervaren is, heeft het schrijven van het boek haar ook nieuwe inzichten gegeven. “Na het bestuderen van de literatuur ben ik me veel bewuster geworden van het risico op infecties bij normale infusen. We brengen toch iets vreemds in iemands ader. We moeten ons ervan bewust blijven dat hygiëne belangrijk is, dat je bijvoorbeeld geen katheter plaatst met handschoenen aan waarmee je al iets anders hebt gedaan.”  

“Je kunt het leren door te oefenen met prikken in een gelpad”

Trucje

Hoewel een handboek van 176 pagina’s anders doet vermoeden, is het volgens de schrijfster  niet moeilijk om met een echo een infuus te prikken. Ze noemt het zelfs laconiek ‘een trucje’. Een trucje dat je wel goed moet oefenen. Daarom komt bij het handboek ook een onlineversie met instructievideo’s. “Natuurlijk moeten zorgverleners ervaring kunnen opdoen. Werken met een echo is echt even anders en vraagt wat van je hand-oogcoördinatie. Je kunt het leren door te oefenen met prikken in een gelpad waarin je dan een buisje aanbrengt.”  

Om mogelijke critici vast voor te zijn: echogeleid prikken hoeft volgens Hoekendijk helemaal niet duurder uit te pakken. “Ik vraag me af of het uiteindelijk duurder is”, zegt ze. “Als twee verpleegkundigen geprobeerd hebben te prikken zonder succes dan moet er een arts bij komen of een anesthesist. Dat betekent extra arbeidsuren en extra materiaalkosten. Dan kan direct echogeleid prikken goedkoper zijn.”

Bundelen van krachten

Hoekendijk pleit er in haar handboek ook voor dat elk ziekenhuis een eigen Vascular Access Team opricht. Daar kunnen patiënten dan terecht bij wie het plaatsen van een intraveneuze katheter bewezen moeilijk gaat. Waarom zo’n team met verpleegkundigen en artsen en waarom ook een eigen polispreekuur? “Je wordt als zorgverlener beter naarmate je een handeling vaker doet. Binnen teams kun je ook leren van elkaars expertise, discipline overstijgend. Het bundelen van de krachten is zinvol.”

Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

‘Voor dak- en thuislozen zet ik graag een stapje extra’

Dak- en thuislozen vragen om meer dan een standaardconsult, ervaart huisarts Laura de Jong. Ze beschrijft hoe laagdrempelige straatzorg, volharding en kleine gebaren het verschil kunnen maken bij complexe problematiek. “Soms is één ‘fuck off’ minder al winst.”

Verder zoeken bij onverklaarde klachten

Wat doe je als alle diagnostische sporen doodlopen? Tonnie van Kessel en Charles Verhoeff vertellen hoe de artsen van stichting De Witte Raven blijven zoeken naar verklaringen voor onverklaarde klachten. “We draaien op donaties, subsidies en veel onbetaalde inzet.”

Flexibilisering is geen luxe, maar een voorwaarde

Steeds meer aios werken parttime, maar toch blijft 0,8 fte vaak de norm. Lara Teheux ziet hoe dat schuurt en pleit voor een fundamenteel ander gesprek over wat goed opleiden eigenlijk is. “We verliezen mensen omdat de werkomgeving als te weinig flexibel wordt ervaren.”

Casus: man met een laesie op het scheenbeen

Een 72-jarige man komt voor een beoordeling van meerdere plekjes op het lichaam. Een laesie op het rechter scheenbeen valt op. Volgens de man is deze donkerder geworden, maar verder heeft hij er geen klachten aan. Wat is uw diagnose?

Casus: man met anurie sinds enkele dagen

Een 58-jarige man bezoekt de SEH vanwege flankpijn beiderzijds en anurie sinds enkele dagen. Hij heeft geen koorts of mictieklachten. Echografie van de nieren toont bilaterale hydronefrose. Wat is uw diagnose?

De grenzen van goedbedoelde zorg

In de zorg mikken we hoog. We streven naar perfectie, in hoe we naar gezondheid kijken en hoe we zorg organiseren. Volgens uroloog Stefan Haensel wringt het juist daar. “Door te accepteren dat 90% van perfect genoeg kan zijn, laten we het idee los dat alles oplosbaar is.”

Onderwijs, onderzoek en zorgpraktijk bundelen de krachten

Hoe breng je innovatie écht op de werkvloer? Harmieke van Os-Medendorp en Marcelle Rittershaus-Kuijpers laten zien hoe leer- en innovatienetwerken studenten en zorgprofessionals samen laten werken aan praktische verbeteringen in de zorg.

Vul zneller ZN-formulieren in met app van jonge cardiologen

Administratieve rompslomp rond ZN-formulieren kan een stuk sneller, laat cardioloog Laurens Swart zien met de app zneller. Met enkele klikken zijn formulieren ingevuld en verzonden. “Het ZN-formulier is voor driekwart van de medicijnen een wassen neus.”

Hoe AI no-shows in het ziekenhuis terugdringt

Met AI kunnen patiënten worden herkend die hun afspraak dreigen te missen, laten Annabel Seffelaar en Siem Aarts zien. Zo kunnen zij tijdig herinnerd worden aan hun afspraak. “Elke week halen we er zeker zes of zeven patiënten uit die de afspraak totaal vergeten waren.”

Casus: vrouw die niet kan boeren

Een 23-jarige vrouw klaagt over een lang aanhoudend drukkend gevoel achter het sternum, met name na de maaltijd. Het lukt haar dan niet om te boeren. Braken zorgt meestal snel voor verlichting van de klachten. Wat is uw diagnose?