Een Huisarts is een thuisarts

Redactioneel

17 november 2016

Wanneer je op Zorgkaart Nederland op ‘huisarts’ selecteert, steekt Han van de Steeg met kop en schouders boven de andere huisartsen uit. Van de Steeg scoort op moment van schrijven een 9,1 met maar liefst 378 waarderingen. Maar wat maakt de huisarts uit Almere zo bijzonder? Wij vroegen het hem in een persoonlijk interview.

Han van de Steeg: “Ik werk al bijna 25 jaar als huisarts in Almere, een stad die sinds 1976 bestaat. Ik ben daar terechtgekomen, omdat ik de huisartsopleiding in Almere-Haven deed. Het was destijds mogelijk om je er vrij te vestigen in Almere. Ik was op donderdag klaar met de opleiding, vrijdag de Bull en die maandag erop zag ik al mijn eerste patiënt.”

Han van de Steeg heeft de afgelopen 25 jaar veel zien veranderen in het vak. “Destijds wilde ik een DUO-praktijk. Maar er kwam al snel een praktijkondersteuner bij, een aantal assistenten die steeds zelfstandiger werden. Toen kwamen de ketenzorg (Diabetes en COPD) erbij. Steeds meer functies werden toegevoegd aan de huisartsenpraktijk. De zorg werd hierdoor anders ingeregeld. De huisarts werd meer-en-meer een soort manager die zorgverleners aanstuurt. Ik begon mijn eerste praktijk in Almere-Buiten en later opende ik bovendien drie andere praktijken in Almere. Het is tegenwoordig een geoliede ‘office machine’, waarbij de administratiefuncties centraal geïntegreerd worden.”

Van de Steeg: “Wanneer een arts er niet is, is er altijd een vervangende huisarts. Dit is voor de arts en de patiënt ideaal. Het ideale aantal is mijns inziens 3 fte huisarts per centrum. Een centrum moet echter niet te groot worden. Wanneer een centrum echter meer dan zes artsen heeft, dan word je als arts binnen dat systeem anoniemer. En dan voelt een patiënt zich vaak minder thuis. Je moet als huisarts dus wel een ‘thuisarts’ blijven en tevens de continuïteit van de zorg kunnen waarborgen. Gezien de complexiteit en omvangrijkheid van de huidige huisartsenzorg is er in Nederland is er dus echt geen plaats meer voor de solo-praktijk.”

Alle huisartsen volgen dezelfde opleiding. Van de Steeg: “Waarin je in de loop van je carrière je onderscheidt, is een keuze. Ik heb een bedrijf en ben daarin streng en doortastend. Je ontwikkelt een stijl. Je hebt genoeg artsen die goed zijn in hun vak, maar die niet plezierig zijn in de omgang, die kunnen dan ook beter onderzoeker of iets dergelijks worden. Je hebt ook betrokken, sociale artsen, die vraagt naar de thuissituatie en hobby’s van de patiënt. Dat zijn de artsen die beter huisarts kunnen worden. Na 25 jaar ken je je patiënten. Je hebt ze geboren zien worden en later worden het moeders en vaders. Je hebt iemand die z’n beroep uitoefent, maar ik ben een huisarts. Het is een levenswijze.”

Over de hoge score: “Ik vraag patiënten actief dat ik het fijn vind wanneer ze een waardering achter laten op Facebook of op bijvoorbeeld Zorgkaart Nederland. Ook wanneer ze iets negatiefs te melden hebben, motiveer ik ze om iets neer te zetten. De Zorgkaart is een manier om feedback te krijgen. Het is echter anoniem, dus je kunt niet altijd herleiden om welke patiënt het gaat. Ik zie graag de kritiek. Ik hoorde bijvoorbeeld een patiënt die schreef, hij nam de telefoon op om een afspraak te maken voor z’n auto. Ik moet dan de patiënt uitleggen dat ik ook maar een mens ben, en dat de airco kapot was, dat er dus wel iets moest gebeuren, want het autobedrijf houdt geen rekening met mijn Spreekuur. Ik doe wel wat met de kritiek. Het is een leuke manier om feedback te krijgen.” Binnen de recensies staan termen als ‘ervaring’, ‘kunde’ en ‘humor’ centraal. Kernwaarden voor een goede huisarts? Van de Steeg: “Het is belangrijk dat er tevens leuke en stomme dingen gebeuren. Ik maak weleens ruzie met een patiënt, maar dan kunnen we er later samen weer hartelijk om lachen.”

Er zijn veel verschillende artsen. Maar achter die huisarts zit volgens Van de Steeg bijna altijd een goed warm mens. “Wij worden gewaardeerd op onze menselijke kant in gesprekken. Je moet mij bijvoorbeeld niet in een laboratorium zetten, dan ben ik net een olifant in een porseleinkast. Die ervaring krijg je in de loop der tijd, niet bij de opleiding, daar leer je alleen maar wat standaardzinnetjes die er staccato uitkomen. In de daaropvolgende jaren, leer je je eigen taal te spreken met de patiënt. Je moet daarbij het vertrouwen in de praktijkpopulatie gedurende de jaren verkrijgen. Alleen door langdurig op dezelfde werkplek te blijven, stijgt de patiënten waardering en wordt je onderdeel van het gezin in de wijk.”

Meer informatie:
Huisartsenpraktijk Medi-Mere
Zorgkaartnederland