Huisarts Schonewille over die ene patiënt: ‘Bij euthanasie was er geen verzoening meer geweest’

Redactioneel

3 juli 2018

Een patiënt die je altijd bijblijft, een patiënt die impact heeft gehad. Iedere arts herinnert zich er daar wel één van. Huisarts Ada Schonewille vertelt over de bijzondere ‘metamorfose’ van een patiënt in haar laatste levensfase. Iets wat niet mogelijk was geweest als er wél euthanasie had plaatsgevonden. “Ze liet haar vijandigheid varen, kon zorg verdragen – ook van mij – en stond het bijvoorbeeld toe als iemand haar hand of arm vastpakte.” Van mopperig, veeleisend en verongelijkt tot mild, verzoenend en openstaand voor lichamelijk contact. Die ontwikkeling zag huisarts Ada Schonewille een patiënt doormaken in haar laatste levensfase. De metamorfose zou zich waarschijnlijk niet hebben voltrokken als zij een aantal maanden eerder het euthanasieverzoek van de vrouw had ingewilligd. Schril contrast “Jaren geleden had ik een patiënt die vanwege reuma in een rolstoel zat. Deze oudere vrouw had bovendien diabetes en was hartpatiënt. Haar gezondheidstoestand stond in schril contrast met haar jonge jaren. De vrouw had gesport op hoog niveau. Ik bezocht haar om de drie weken in haar aangepaste woonvoorziening om onder meer de bloeddruk en bloedsuikerspiegel te controleren, en vrijwel altijd liet ze me fotoboeken uit die jaren zien.” Zelfbeklag De dame was chronisch ontevreden, herinnert Schonewille zich. “Ze zat vol zelfbeklag en mopperde op iedereen. De artsen en verpleegkundigen uit het ziekenhuis konden het ook niet goed doen in haar ogen. Contact met naasten had zij niet meer. Mevrouw was jaren geleden gescheiden en zag haar kinderen nooit.” Het was bijna gebruikelijk dat ze Schonewille terugriep als ze na een bezoek bij de deur stond. “Kon ik niet nog even kijken onder het verband of een steunkous? Doorgaans was er niets aan de hand. Op een keer

Aanmelden