DOQ

Huisarts Vreugdenhil: ‘Praktijkhouders zijn een belangrijke pilaar onder het gezondheidsstelsel’

Na een aantal jaar als waarnemer te hebben gewerkt, nam de 35-jarige huisarts Wim Vreugdenhil begin april een huisartsenpraktijk over. Hij vertelt over zijn visie op het praktijkhouderschap en over de balans werk-privé. “Praktijkhouders zijn een belangrijke pilaar onder het gezondheidsstelsel; jonge huisartsen moeten die verantwoordelijkheid ook nemen.”

 
Al na een paar jaar waarnemen dacht de in 2015 afgestudeerde huisarts Wim Vreugdenhil ‘dit blijf ik niet veertig jaar doen’. “Huisartsen spelen een essentiële rol in het beleid rondom de verwijzingen en financieringen”, vertelt hij. “Als praktijkhouder ben je in mijn ogen een belangrijke pilaar onder het Nederlandse gezondheidsstelsel. Jonge huisartsen moeten die verantwoordelijkheid ook nemen en niet uitsluitend blijven waarnemen.” 

Huisarts Wim Vreugdenhil

Meer onder de streep 

Natuurlijk hebben huisartsen als waarnemer veel vrijheid, stelt Vreugdenhil, maar zelf ziet hij het als de makkelijke weg. “Vaak is ook de redenering dat je als waarnemer onder de streep bijna hetzelfde bedrag overhoudt als praktijkhouder”, zegt hij, “maar dat zo alle lasten en verantwoordelijkheden je blijven bespaard. Toch hoeft dat niet zo te zijn: ik verdien nu duidelijk meer dan toen ik nog als waarnemer werkte.” 

Financiële vrijheid 

Vreugdenhil kijkt ernaar uit om zijn leven op te bouwen rondom de huisartsenpraktijk die hij overnam in het dorpje Maasland, in het westen van het land. “Ik woon met mijn gezin zelf vlakbij, in De Lier, en was al twee jaar voor drie dagen per week waarnemer in de praktijk. Nu ik de praktijk heb overgenomen, voelt het alsof ik echt ons leven kan opbouwen op deze plek, en het werk kan gaan doen zoals ik het wil. Natuurlijk voel ik dat ik nu minder vrij ben, maar dat is een offer dat je maakt. Mijn toekomstperspectief is dat ik uiteindelijk juist zaken kan delegeren en daardoor – financieel – vrijheid kan opbouwen.” 

“Het is een echte dorpse praktijk. Dat spreekt me aan omdat je een band met mensen kunt opbouwen” 

Nieuwe rol

Hij nam een bestaande praktijk over met 3500 patiënten die gerund werd door een huisartsenechtpaar. “Een echte dorpse praktijk. Dat spreekt me aan omdat je een band met mensen kunt opbouwen. Als huisarts werk je hier heel laagdrempelig.” De ene voormalige praktijkhouder ging met pensioen en de andere, diens echtgenote, is nu nog waarnemer in de praktijk van Vreugdenhil. “Ik werk fulltime, zij is er nog twee dagen per week. Dat gaat heel goed. Zij heeft het praktijkhouderschap helemaal losgelaten en ik groei in mijn nieuwe rol. Tegelijk is zij nog een belangrijke steun voor oude patiënten. Niet voor niets hebben ze vijfendertig jaar lang de praktijk gerund, ze zijn een begrip in het dorp.” De jonge huisarts vaart nu zijn eigen koers. “Wat ik heel belangrijk vind? Dat je plezier in je werk hebt. Als je het naar je zin hebt als dokter, kun je het beste mensen helpen.” 

“Voor de financiële kant van de overname had een adviseur in de arm genomen die gespecialiseerd is in de begeleiding van huisartsenpraktijken” 

Meekijken in de boeken

Het ondernemerschap vindt Vreugdenhil een uitdagend onderdeel van praktijkhouder zijn. “Het is een erg leuke stap, ondanks dat het ook spannend is. Maar ik vind dat het bij je persoonlijke ontwikkeling hoort. De financiële kant van de overname was interessant. Ik had een adviseur in de arm genomen, die meekeek met de boeken. Het accountantskantoor waar hij werkt, is gespecialiseerd in de begeleiding van huisartsenpraktijken. Zij hebben ook geholpen met het aanvragen van een bedrijfslening voor bepaalde investeringen die ik wilde doen.” 

Ander HIS

Na de overname begon hij diverse zaken te veranderen. “Ik nam een extra assistente en twee praktijkondersteuners aan. Eén van hen is gespecialiseerd in diabetes, de ander is de ketenzorg rondom ggz aan het opzetten. Ook heb ik de ict omgegooid en koos ik voor een ander huisartseninformatiesysteem. Sommige aanpassingen lijken klein, maar kunnen een groot effect hebben. Zo sprak ik het bandje opnieuw in dat mensen horen als ze bellen naar de praktijk. De informatievoorziening en bereikbaarheid is nu beter, mensen ervaren dat als heel positief. En de nieuwe assistente drinkt graag cappuccino. Dus kochten we een nieuw koffiezetapparaat waar dat mee kan. Het lijkt niet belangrijk, maar als iedereen daardoor nét iets fijner werkt, heeft dat zijn weerslag op de sfeer in de hele praktijk.” 

“Ik denk dat huisartsen het echt niet zoveel drukker hebben dan mensen in andere branches. Vergeleken een ziekenhuis vind ik de administratiedruk bijvoorbeeld helemaal niet zo hoog” 

Balans 

Als startende praktijkhouder hoopt Vreugdenhil de komende vijf jaar ‘alles op de rit’ te krijgen. “Ik streef naar een goede balans tussen werk en privé. Natuurlijk hebben we het als huisarts druk, maar wie niet tegenwoordig? Ik denk dat huisartsen het echt niet zoveel drukker hebben dan mensen in andere branches. Als je het vergelijkt met werken in een ziekenhuis, dan vind ik de administratiedruk bijvoorbeeld helemaal niet zo hoog. En mijn voorganger moest er vroeger ook nog bevallingen bij doen. Kijk, ik begin weliswaar vroeg, maar ben altijd voor het avondeten thuis.” 

Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

Zorgverleners slaan handen ineen tegen handel in recept­medicatie

Een nieuw protocol helpt voorschrijvers om handel van receptmedicatie bij kwetsbare groepen tegen te gaan. Marleen Horsting en Lennart Wasmoeth lichten de achtergrond hiervan toe. “Op straat wordt pregabaline ook wel ‘madame courage’ genoemd.”

‘Er is zoveel ervarings­kennis onder genees­kunde­student­en, zonde om die niet te gebruiken’

Geneeskundestudenten met een chronische ziekte hebben ervaring als patiënt en weten hoe het is om met een aandoening te leven. Het programma ‘Medische dubbeltalenten’ zet die ervaringskennis in het onderwijs in. Dubbeltalent Soete Meertens vertelt.

Chronische pijn anders bekeken

Oud-huisarts Henk van der Veen stelt dat chronische pijn niet onverklaarbaar is, maar verkeerd wordt beoordeeld. “Patiënten kunnen hun pijn meestal heel precies aanwijzen. Maar artsen doen daar te weinig mee.”

Casus: vrouw met aanhoudende benauwd­heid ondanks inhalatie­medicatie

Een 32-jarige vrouw met astma vanaf de kinderleeftijd wordt verwezen naar de longarts vanwege persisterende benauwdheid en een drukkend gevoel op de borst, ondanks stapsgewijze ophoging van de inhalatiemedicatie. Wat is uw diagnose?

‘In Bloesem werken onderzoekers uit de wijk en van de universiteit nauw samen’

Onderzoek in aandachtswijken is vaak complex, mede doordat bewoners amper worden bereikt. In project Bloesem in de Haagse wijk Moerwijk doen ze het anders, vertelt Nienke Slagboom. “Hier maken bewoners zelf deel uit van het onderzoeksteam.”

Casus: man wordt wakker met knijpend gevoel op de borst

Een 55-jarige man wordt ’s ochtends wakker met een knijpend gevoel op de borst. Zes weken geleden heeft hij COVID-19 gehad. Ook is hij in het verleden behandeld met nivolumab vanwege een niet-kleincellig longcarcinoom. Wat is uw diagnose?

Als de arts nep blijkt: medische misleiding met deepfakes

Steeds vaker duiken deepfakevideo’s op waarin artsen medicijnen aanprijzen. Leonie Hulstein noemt dit een zorgwekkende ontwikkeling. “Dit gaat over gezondheid. Dat maakt het gevaarlijker dan andere vormen van nepcontent.”

Medicatie belangrijke oorzaak van bezoek aan de spoedeisende hulp

Bij 17% van de SEH-bezoeken zonder opname speelt medicatie een rol, en meer dan een derde daarvan is vermijdbaar, zo vertelt Rehana Rahman. “De herkenning van deze bezoeken zou verbeteren als er een apotheker zou meekijken op de SEH.”

Casus: schoonmaker met branderige huiduitslag

Een 46-jarige schoonmaker van Iraakse afkomst heeft sinds ruim één jaar last van een branderige, jeukende huiduitslag op vooral zijn armen en benen. Eerdere antimycotische behandelingen hebben geen effect gehad. Wat is uw diagnose?

‘Leren reanimeren doe je altijd voor een ander, nooit voor jezelf’

Burgerhulpverleners starten in Nederland het merendeel van de reanimaties bij een hartstilstand, maar hun aantal is nog onvoldoende. Leonie van der Leest: “Zorgverleners kunnen mensen hierop attenderen: leer reanimeren, je redt er mensenlevens mee.”