DOQ

Kwart eeuw stamceltransplantaties in Isala

Een bijzonder jubileum, want 25 jaar geleden vond de eerste stamceltransplantatie met eigen stamcellen plaats in Isala. Internist-oncologen Juleon Coenen en Rien van Marwijk Kooy stonden beiden aan de wieg van deze behandeling. “Samen met laboratoriumarts Ellen Kramer”, benadrukken beide specialisten. “Een stamceltransplantatie is teamwork van het laboratorium en de afdeling Hematologie van Isala Oncologisch centrum.

Internist-oncologen Juleon Coenen en Rien van Marwijk Kooy
(Foto: Isala)

2 soorten stamceltransplantaties

Er bestaan twee soorten stamceltransplantaties. Van de eigen stamcellen, zoals in Isala gebeurt en van stamcellen van een donor, zoals in academische centra wordt gedaan. Voor welke behandeling een patiënt in aanmerking komt, hangt af van de ziekte en de conditie van de patiënt, legt internist-oncoloog Van Marwijk Kooy uit. “Een transplantatie van de eigen stamcellen is veiliger omdat deze het lichaam van de patiënt niet aanvallen. De patiënt herstelt dus sneller.” “Maar de cellen van een donor kunnen kankercellen opruimen”, zegt collega internist-oncoloog Coenen. “Alleen is de kans op schade groter of patiënten sterven na de transplantatie. Het liefst geef je patiënten dus de eigen cellen weer terug.” Een misverstand is dat de transplantatie met de eigen stamcellen de genezing is. Coenen en Van Marwijk Kooy: “Het is een manier waarop je patiënten kunt behandelen. De chemotherapie die je geeft om de kanker te bestrijden is zo zwaar, dat het je eigen beenmerg kapot maakt. Door na het infuus met de chemotherapie de eigen stamcellen terug te geven, kan het beenmerg zich weer herstellen.”

Routine

De transplantatie zelf veranderde niet, de afgelopen kwart eeuw. Van Marwijk Kooy: “Wel hebben wij nu voor iedere situatie een protocol. En na al die jaren van ervaring is er routine op onze afdeling en in het laboratorium. Daarnaast halen wij de stamcellen nu niet meer uit het beenmerg van de patiënt maar uit het bloed.” Coenen vult hem aan: “En die stamcellen doen het beter bij de patiënt, dan stamcellen uit het beenmerg. Wij zien al na 10 á 14 dagen herstel. Dat was met stamcellen uit het beenmerg vaak een week later. Bovendien is de zorg eromheen steeds beter geworden. We zitten er nu bovenop als een patiënt een infectie heeft. Het herstel na de transplantatie is nog steeds zwaar, maar wel aangenamer. Vanwege infectiegevaar, je afweer is immers afgebroken, lag je voorheen weken alleen. Onze verpleegafdeling is ruim en patiënten hebben naast een eigen kamer een gemeenschappelijke ruimte waar patiënten samen eten en aan hun conditie kunnen werken.”

Bewerken en bewaren

Isala is één van de drie niet-academische ziekenhuizen waar stamceltransplantaties met eigen stamcellen plaatsvinden. Coenen en Van Marwijk Kooy: “Wij behandelen dus ook regelmatig patiënten uit andere ziekenhuizen en hebben een belangrijke rol in de regio. Gemiddeld behandelen wij zo’n vijftig patiënten per jaar. Overigens is de transplantatie niet het moeilijkst. Denk ook aan het bewerken en bewaren van de stamcellen en de bijwerkingen van de chemotherapie. Dat maakt dat deze zorg uitdagend en intensief is.”

Bron: Isala
Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

‘Tip patiënten de mediterrane leef­stijl’

Volgens cardioloog Annemieke Jansen gaan gezond en lekker uitstekend samen in het mediterrane dieet. Samen met haar zus schrijft ze hierover kookboeken. “Schrijf patiënten de mediterrane leefstijl voor, er valt zoveel mee te winnen!”

Casus: patiënt uit een zonnig land met schilferende huidafwijking

Een 66-jarige man heeft sinds drie maanden een schilferende huidafwijking op het linker scheenbeen. De plek jeukt soms licht, is niet pijnlijk en heeft niet gebloed. Patiënt is opgegroeid in een zonnig land en is in het verleden vaak door de zon verbrand. Wat is uw diagnose?

‘Een cruiseschip is een prachtig model om infectie­ziekten te bestuderen’

Arts-microbioloog Jan Sinnige deed onderzoek op een schip met een buiktyfus-uitbraak en ontdekte daar wat de oorzaak was. Hij legt uit wat we kunnen leren over infectieziekten op cruiseschepen. “In de gesloten omgeving van een schip wordt zichtbaar wat op het vasteland vaak verborgen blijft.”

De top is niet het doel

Cardiothoracaal anesthesioloog Remco Berendsen vertelt over zijn passie voor hoogtegeneeskunde. De extreme omstandigheden op grote hoogte bieden volgens hem een uniek inzicht op het menselijk lichaam. Die ervaringen neemt hij ook mee naar de spreekkamer.

Bij evenementen­­zorg valt de traditionele hiërarchie weg

Lianne Scholten vertelt hoe medische zorg wordt georganiseerd op grote evenementen, van festivals tot hardloopwedstrijden. “Als op het Formule 1-circuit een coureur met 300 km/uur crasht, telt elke seconde.”

Casus: man met hematurie, mictieklachten en afwijkingen in de blaas

Een 66-jarige man bezoekt de polikliniek Urologie vanwege macroscopische hematurie en mictieklachten. Hij heeft al jaren een slappe straal en moeite met helemaal leegplassen. Ook moet hij één tot twee keer per nacht plassen. Wat is uw diagnose?

‘Elk specialisme moet op zoek naar zijn eigen fietshelm-project’

Marcel Aries combineert zijn werk als intensivist met een nieuwe rol als preventie-intensivist. Hij pleit ervoor dat iedere medisch specialist zich inzet voor preventie van vermijdbare aandoeningen en letsels. “Ik zie zoveel ellende die te voorkomen is.”

‘De Nutritheker’: medicatie­gebruik terug­dringen door verbete­ring van leefstijl

Rinske Pauw verruilde de ziekenhuisapotheek voor een praktijk waarin medicatie, voeding en leefstijl samenkomen. “Het heeft me altijd geboeid hoe je door preventie mensen gezond kunt houden, met zo min mogelijk medicatie.”

‘Dokter, hoe is het met mijn frame?’

Meer dan veertig jaar stond wielerarts Jos Benders midden in het peloton om acute medische zorg te verlenen. Nu hij het stokje overdraagt, blikt hij terug op een tijd vol mooie herinneringen én uitdagingen. “Ik was als eerste arts bij geletruidrager Fabian Cancellara.”

‘Claimende en eisende patiënten maken de werk­druk onhoudbaar’

Dermatoloog Annemie Galimont stopte met haar specialisatie ‘eczeem’. Het grensoverschrijdende gedrag waar ze mee te maken kreeg, werd haar te veel. “Jij hebt een weekendje getiktokt en komt míj vertellen hoe ik mijn werk moet doen?”