Longarts dr. De Hosson: ‘De patiënt, die spoedig na zijn huwelijk zou overlijden, was ons heel dankbaar’

mm
Gerben Stolk
Redactioneel,
11 november 2019

Een patiënt die je altijd bijblijft, die impact heeft. Improviseren, razendsnel actie ondernemen en buiten de formele taakomschrijving van een medisch specialist denken. Dr. Sander de Hosson, toen nog longarts in opleiding, slaagde hier tien jaar geleden in. Daarmee liet de huidige medicus uit het Wilhelmina Ziekenhuis Assen de laatste wens van een patiënt in vervulling gaan.

“Het was een confronterende gewaarwording dat iemand die nog zo jong is en midden in het leven staat, kan worden getroffen door zóveel leed. Hij was 32 jaar, ongeveer net zo oud als ik destijds, en zijn prognose was slecht. Het is uitzonderlijk als iemand op die leeftijd longkanker heeft. Bij deze man was ook sprake van uitzaaiingen, in botten en het hartzakje.”

Longarts dr. De Hosson

Uitbehandeld

“Drie maanden lang heb ik mede voor deze patiënt gezorgd”, vertelt De Hosson. “Op het laatst had hij ook vocht in een hartzakje en kreeg hij het steeds erg benauwd. Het moment brak aan dat de man was uitbehandeld. In het ziekenhuis troffen we voorbereidingen om hem naar huis te laten gaan. Hij zou zijn laatste levensfase doorbrengen in zijn vertrouwde omgeving.”

‘De man had nog maar heel kort te leven. “Wat ik nog het allerliefst zou willen, is trouwen met mijn vriendin”, zei hij’

Wettelijke eisen

“Vlak voordat de patiënt zou worden ontslagen, het was ’s morgens, sprak hij me aan. Wat ik nog het allerliefst zou willen, is trouwen met mijn vriendin. Wat doe je als arts bij zo’n verzoek? De man had nog maar heel kort te leven, hij zou dus ook heel snel moeten trouwen. En wat komt er wettelijk allemaal kijken bij een huwelijksvoltrekking? Je moet bijvoorbeeld toch eerst in ondertrouw gaan?”

Gemeente welwillend

“Als behandelteam besloten we: we gaan dit proberen te regelen. Samen met een coassistent ben ik gaan bellen met de gemeente. Al onze verwachtingen werden daarbij gelogenstraft. Van tevoren ga je ervan uit op een bureaucratische molen te stuiten. Het tegendeel bleek waar te zijn: de gemeente wilde ook de wens helpen vervullen en ging meteen tot actie over. Binnen de kortste keren had de officier van justitie juridische toestemming verleend voor het huwelijk, waren de formaliteiten rondom de getuigen in orde én was een huwelijksambtenaar ingeschakeld.”

Trouwkapel in stiltecentrum

“’s Middags, een paar uur nadat wij waren gaan bellen, werd het huwelijk voltrokken. In het ziekenhuis. De relevante ondersteunende diensten binnen de organisatie werkten ook mee, zodat het stiltecentrum in korte tijd kon worden ingericht als trouwkapel. Het mocht dan allemaal heel snel zijn gegaan, het was uiteindelijk een complete huwelijksceremonie. De patiënt en zijn vriendin kregen hun huwelijksring, er waren veel familieleden van de partij en er klonk muziek. De patiënt, die inderdaad spoedig na zijn huwelijk zou overlijden, was ons heel dankbaar. Zijn vrouw eveneens.”

Dáárom ben ik dokter geworden

“Ik moet zeggen: deze geschiedenis heeft mij gevormd als arts. De casus geeft in een notendop weer waarom ik dokter ben geworden: omdat ik iets voor anderen wil betekenen, óók als dat impliceert dat je weleens iets doet wat buiten je taakomschrijving valt. Dat je er wilt zijn voor anderen, is de essentie van ons vak. Deze patiënt heeft voor mij onderstreept dat zorg méér is dan een geneesmiddel. Ons vak draait niet uitsluitend om vragen als: is de chemotherapie correct toegediend bij de patiënt?”  

, ,
Deel dit artikel