“Longgeneeskunde is individueel maatwerk”

Redactioneel

19 februari 2017

Longarts, twitteraar, blogger, en zeer betrokken bij de palliatieve zorg in Nederland. Sander de Hosson, werkzaam in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen, is het allemaal. In een interview met DOQ.nl geeft hij kort een kijkje in zijn gedachten over deze onderwerpen.

Naast algemene longziekten en de klinische zorg voor patiënten met exacerbaties COPD, pneumonie en longembolie, doet longarts Sander de Hosson veel longkankerzorg. “Ik liep zes maanden een oriënterend ANIOS-schap op een longafdeling. Toen viel mij op dat het specialisme een stuk breder was dan ik aanvankelijk dacht. Veel acute zorg, maar ook chronische zorg. Je ziet alles van jongeren met een ingeklapte long tot ouderen met longkanker. Ik voelde me er thuis, maar ik zou dat waarschijnlijk ook hebben bij andere vakken zoals MDL.”

De Hosson: “In het Wilhelmina Ziekenhuis Assen ben ik vooral verantwoordelijk voor de poli’s. Ik doe er zeven per week, dat zijn zeven dagdelen. Ik zie dan elk kwartier een patiënt. Ik doe nog een ochtend per week ‘scopie-onderzoek’ en inbrengen van drains. Daarnaast superviseer ik afwisselend met mijn collegae de spoed. Uiteindelijk werk ik zo’n vier hele dagen en daarnaast nog bereikbaarheidsdiensten tijdens de nachten en het weekend. Daarnaast doe ik regelmatig iets voor de Werkgroep Palliatieve zorg van de NVALT, we bereiden momenteel een groot symposium voor.”

Onkunde
Sander de Hosson is dagelijks online te vinden¹. Hij schreef verschillende artikelen en blogs die goed worden gelezen. “In de nasleep van de zaak ‘Tuitjenhorn’², merkte ik dat de kennis over wat palliatieve sedatie en euthanasie bij media en publiek tekort schoot. Ik zette de verschillen en overeenkomsten op papier, en gaf aan wat de grijze gebieden waren en publiceerde dat op Artsennet, dat werd zo’n 10.000 keer gelezen, en ik dacht toen, wat een bijzondere manier om je kennis te delen. Vervolgens vroeg Agora³ of ik niet regelmatig op hun site kon publiceren. De artikelen werden goed gelezen en ik merkte dat het maatschappelijke impact had. Een deel van de columns verschijnen in Dagblad van het Noorden.

Activistisch
Er zijn een aantal longartsen en specialisten actief op social media. De Hosson: “Dokters zijn over het algemeen weinig activistisch, maar zouden wel bepaalde zaken die echt krom zijn, moeten willen veranderen en dat kan tegenwoordig via de online media. Vandaag plaatste ik bijvoorbeeld een Twitter-bericht over het illegaal aanbieden van medicijnen (benzodiazepines) via internet, even later werden er Kamervragen over gesteld. Er zijn al verschillende symposia om artsen wegwijs te maken met het internet. Het gebeurt allemaal buiten werktijd, dus je moet wel een persoon zijn die het leuk vindt om ook in de publieke ruimte je zegje te doen.”

Behandelstand
“Mijn belangrijkste onderwerp is de ‘palliatieve zorg’. Deze krijgt te weinig aandacht in de opleidingen. De maatschappij en medische wereld staan te veel in de behandelstand. Oud worden is belangrijker dan kwaliteit van leven. Er zijn bijvoorbeeld bij longkanker ondanks alle nieuwe therapieën slechts geringe verbetering in de overall survival. Een ideaal geneesmiddel verbetert de kwaliteit van leven, niet alleen de levensduur. Je wil niet de laatste dagen van je leven, dagelijks naar het ziekenhuis. Er zijn echter altijd uitzonderingen. Sommige patiënten willen nog een levenstaak vervullen, waardoor je als longarts soms tegen ethische grenzen aan lopen om iets te bereiken.^2”

Maatwerk
De Hosson tot slot: “Geneeskunde is individueel maatwerk, dus het lukt niet altijd en kan niet bij iedereen. Je kunt als zorgverlener veel bieden op het gebied van medicatie en begeleiding, maar je moet er de tijd voor nemen, en ook de goede mensen erbij halen. Begeleiding van existentiële problematiek vind ik lastig, en ik sta dan te hakkelen, maar als ik dan een geestelijk verzorger inschakel, zijn de patiënten heel blij met de zorg. Je kunt niet alles, maar met z’n allen kun je iemand wel een menswaardig einde helpen krijgen.”

Bronnen: