DOQ

‘Preventie is geen nice to know, maar need to know’

In samenwerking met alle geneeskundeopleidingen in Nederland heeft een projectteam van het UMC Utrecht een routekaart gemaakt naar toekomstbestendig onderwijs waarin preventie structureel is ingebed. Aan het hoofd van dit project stond senior docent Public Health Anna Kersten. “Als een arts telkens mensen terugstuurt naar de omstandigheden waarin ze ziek zijn geworden, ben je dan écht bezig met gezondheidszorg?”

“Preventie is zeker niet nieuw in de geneeskundeopleiding. Stoppen met roken, vaccinaties en screenings zijn bekend. Maar de maatschappij wordt steeds complexer en er zijn eindeloos veel vraagstukken waar je preventie op zou kunnen en moeten toepassen. Denk bijvoorbeeld aan overgewicht, gehoorschade en nieuwe voertuigen zoals fatbikes”, zegt Kersten.

“Er is een unieke rol weggelegd voor artsen in preventie”

Senior docent Public Health Anna Kersten

Wat artsen moeten weten over preventie

Daarom hebben Kersten en haar collega’s een routekaart naar effectief preventieonderwijs in de geneeskundeopleiding ontwikkeld.1 Dit project komt voort uit het Raamplan Artsopleiding uit 2020, waaraan alle geneeskundeopleidingen moeten voldoen. In de routekaart staat beschreven wat artsen moeten kunnen op het gebied van preventie en het biedt handvatten voor onderwijsontwikkeling.

Preventie: hoe doe je dat?
Aan het eind van de geneeskundeopleiding moeten afgestudeerden volgens de routekaart op de hoogte zijn van de vier stappen van preventie op individueel niveau en populatieniveau:

  1. Signaleren. Kersten: “Preventie begint met het signaleren dat er een gezondheidsprobleem, -risico of -behoefte is. Bijvoorbeeld dat iemand rookt, maar tegelijkertijd ook veel stress ervaart.
  2. Verifiëren. Kersten: “De arts verifieert met data of bij anderen of er inderdaad een gezondheidsprobleem, -risico of -behoefte is en wat de omvang hiervan is.”
  3. Interveniëren. Kersten: “Hier horen vaardigheden bij zoals motiverende gespreksvoering. Ook is kennis nodig om te weten waar je een patiënt naar kunt doorverwijzen, waar je een gezondheidsrisico moet adresseren en hoe je samenwerkt met relevante partners. Oftewel: echt iets doen met wat je signaleert.”
  4. Evalueren. Kersten: “Je zult ook altijd moeten evalueren of ingezette acties effect hebben. Dat houdt in dat je na een aantal maanden weer terugkomt bij de patiënt om te kijken hoe het nu gaat.”

Genoeg te leren

Kersten ziet graag dat preventie een need to know wordt, in plaats van een nice to know. “Er is een unieke rol weggelegd voor artsen in preventie. Als arts zie je van alles voorbijkomen in de spreekkamer. Bijvoorbeeld iemand die in aanmerking komt voor leefstijlinterventie. Je kunt diegene verwijzen of begeleiden. Voor geneeskundestudenten is hier genoeg in te leren: hoe voer ik zo’n gesprek met iemand en waar kan ik diegene naartoe verwijzen?”

Populatieniveau

Voor veel artsen is individuele preventie wel bekend, zoals een patiënt helpen te stoppen met roken. “Maar ook op populatieniveau hebben artsen een taak”, vindt Kersten. “En dat moeten we al tijdens de geneeskundeopleiding leren aan studenten.” Kersten geeft de SEH-artsen van het Frisius MC als voorbeeld van preventief ingrijpen op populatieniveau.2 “Zij kwamen in actie nadat ze veel ongelukken met fatbikes signaleerden. Vervolgens zijn ze dit gaan onderzoeken met een telling. Ook hier zie je de unieke rol van artsen op het gebied van preventie: alleen zij hebben toegang tot die data.” Na oproepen van deze artsen in de media en aan de politiek is de regering nu bezig met een helmplicht voor kinderen onder de 18 jaar.

“Preventie hoeft niet altijd te gaan over iets groots als een landelijke wetswijziging”

Preventie in het klein

“Het optreden van de SEH-artsen is een mooi voorbeeld van preventie. Helaas is het geen vast onderdeel van hun werk, laat staan dat dit zichtbaar is voor coassistenten. Een arts zou, als rolmodel, de coassistenten best bij zoiets kunnen betrekken”, meent Kersten. “Maar preventie hoeft niet altijd te gaan over iets groots als een landelijke wetswijziging. Je kunt bijvoorbeeld binnen een ziekenhuis of huisartsenpraktijk meer aandacht vestigen op de sociale kaart. Hiermee kunnen patiënten met veel maatschappelijke problemen naar de juiste hulp verwezen worden.”

“De geneeskundeopleidingen kunnen de routekaart nu zelf gaan gebruiken”

Kijkje achter de voordeur

Kersten hoopt dat preventie over een paar jaar in alle disciplines binnen de geneeskundeopleiding is geïntegreerd, en dat het niet meer als aparte discipline wordt gezien. “De geneeskundeopleidingen kunnen de routekaart nu zelf gaan gebruiken, bijvoorbeeld met meer ‘community-based learning’: een onderwijsconcept waarbij studenten ervaring opdoen in de ‘echte’ wereld. Dat kan door eens achter de voordeur van de patiënt te kijken.” Volgens Kersten vraagt goede zorg om meer dan het steeds terugsturen van patiënten naar de omstandigheden waarin ze ziek zijn geworden. “Ben je dan écht bezig met gezondheidszorg?”

Referenties:

  1. Routekaart naar preventieonderwijs. Universiteit Utrecht. 29 april 2025.
  2. Rijden op een e-bike vergroot kans op hersenletsel, blijkt uit onderzoek Frisius MC. NOS. 25 augustus 2025.
Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

Casus: man met hematurie, mictieklachten en afwijkingen in de blaas

Een 66-jarige man bezoekt de polikliniek Urologie vanwege macroscopische hematurie en mictieklachten. Hij heeft al jaren een slappe straal en moeite met helemaal leegplassen. Ook moet hij één tot twee keer per nacht plassen. Wat is uw diagnose?

‘Elk specialisme moet op zoek naar zijn eigen fietshelm-project’

Marcel Aries combineert zijn werk als intensivist met een nieuwe rol als preventie-intensivist. Hij pleit ervoor dat iedere medisch specialist zich inzet voor preventie van vermijdbare aandoeningen en letsels. “Ik zie zoveel ellende die te voorkomen is.”

‘De Nutritheker’: medicatie­gebruik terug­dringen door verbete­ring van leefstijl

Rinske Pauw verruilde de ziekenhuisapotheek voor een praktijk waarin medicatie, voeding en leefstijl samenkomen. “Het heeft me altijd geboeid hoe je door preventie mensen gezond kunt houden, met zo min mogelijk medicatie.”

‘Dokter, hoe is het met mijn frame?’

Meer dan veertig jaar stond wielerarts Jos Benders midden in het peloton om acute medische zorg te verlenen. Nu hij het stokje overdraagt, blikt hij terug op een tijd vol mooie herinneringen én uitdagingen. “Ik was als eerste arts bij geletruidrager Fabian Cancellara.”

‘Claimende en eisende patiënten maken de werk­druk onhoudbaar’

Dermatoloog Annemie Galimont stopte met haar specialisatie ‘eczeem’. Het grensoverschrijdende gedrag waar ze mee te maken kreeg, werd haar te veel. “Jij hebt een weekendje getiktokt en komt míj vertellen hoe ik mijn werk moet doen?”

Patiënten positief over doorgebruik van thuis­medicatie in het ziekenhuis

In Rijnstate mogen patiënten hun thuismedicatie doorgebruiken tijdens een opname. Claudia Heijens vertelt wat dit oplevert. “We moeten niet voor 100% het proces willen controleren, maar ook dingen los durven laten.”

Casus: vrouw met jeukende getatoeëerde wenkbrauwen

Een 69-jarige vrouw met allergisch contacteczeem en hooikoorts bezoekt uw spreekuur vanwege jeuk en zwelling van haar getatoeëerde wenkbrauwen sinds een jaar. Behalve de zwelling ziet u ook een scherp begrensde, erythemateuze plaque en schilfering. Wat is uw diagnose?

Nederlandse gezondheidszorg schiet tekort voor kwetsbare ouderen

Emiel Hoogendijk onderzocht hoe sociale isolatie en kwetsbaarheid elkaar versterken bij ouderen en geeft aanbevelingen voor aanpassingen in de gezondheidszorg die bijdragen aan ‘healthy ageing’. “De medische zorg en sociale zorg zouden beter geïntegreerd moeten worden.”

Duurzame leefstijl­verbete­ring: ‘Begin met kleine stappen’

Waarom lukt het ons vaak niet om gezonder te leven, zelfs als we weten wat goed voor ons is? En hoe voorkomen we dat goede voornemens voortijdig stranden? In zijn boek laat psychiater Rogier Hoenders zien hoe zorgverleners hun patiënten én zichzelf op het juiste spoor kunnen zetten.

Een tweede leven voor niet-gebruikte geneesmiddelen

Jaarlijks wordt voor zeker 100 miljoen euro aan ongebruikte medicatie vernietigd. Doodzonde, vindt apotheker Bart van den Bemt. Zijn studies droegen bij aan een wijziging van de Europese wetgeving, waardoor heruitgifte onder voorwaarden mogelijk wordt.