Prof. De Groot: ‘Stervende kinderen met aids zijn mijn drijfveer geweest’

mm
Gerben Stolk
Redactioneel,
27 januari 2021

Frustratie over het lijden van kinderen met aids én het verdriet van hun ouders was begin jaren negentig voor prof. dr. Ronald de Groot de drijfveer om te streven naar betere zorg. De kinderarts-infectioloog, tegenwoordig emeritus-hoogleraar Kindergeneeskunde van het Radboudumc, zou slagen in die opzet, mede dankzij door hem geïnitieerde multidisciplinaire samenwerkingsverbanden, protocollen en contacten buiten de gezondheidszorg. “Hiervoor heb ik ooit dit vak gekozen. Een kind hoort nog een leven voor zich te hebben, daarin wil ik iets kunnen betekenen.” 

“Ik ben in de Verenigde Staten opgeleid tot kinderarts-infectioloog”, vertelt kinderarts-infectioloog prof. dr. Ronald de Groot. “Daar kreeg ik het begin mee van de aidsproblematiek bij volwassenen. Terug in Nederland ging ik werken in het Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis. Dat was begin jaren negentig. Ik kan me nog goed herinneren dat ik hier voor het eerst een kind met aids zag. Een kind van ongeveer anderhalf jaar oud dat hiv overgedragen had gekregen in de baarmoeder. We hebben het behandeld met AZT, maar het bleef bergafwaarts gaan. Na een tot anderhalf jaar overleed het kind. Kort erna maakten we een paar keer achter elkaar hetzelfde mee: een tweede kind overleed, een derde, een vierde, een vijfde.” 

Kinderarts-infectioloog prof. dr. Ronald de Groot

Experimenteel 

“Het maakte enorme indruk op me: vergeefse behande

 

Login om verder te lezen

Nog geen account? Meld u hier gratis aan.

, , ,
Deel dit artikel