DOQ

‘Zoveel artsen willen hun bezieling terug’

Marieke Gielen werkt onder de naam ‘Dokter Marieke’ als zelfstandig MDL-arts. Ze is ook inspirator en opleider voor collega-artsen die hun bezieling weer terug willen. Zelf is ze van ver gekomen. “Mijn patiënten zien nu een ontspannen arts.”

Haar loopbaan bevat een tot de verbeelding sprekende carrièreswitch. Na ruim tien jaar werken als Maag-Lever-Darm-arts in het ziekenhuis gooide Marieke Gielen het roer om. Toch noemt zij het geen echte switch, eerder een andere manier van werken. “Ik heb mijn bezieling terug en wil nu een bruggenbouwer zijn tussen de reguliere zorg en het bredere zorgveld”, vat ze haar missie samen.

“Stoppen raakt aan je imago, aan je identiteit”

MDL-arts Marieke Gielen

Twee burn-outs

Gielen volgde een min of meer uitgestippeld pad van studeren, specialiseren, hard werken en geld verdienen. Haar keuze voor geneeskunde was niet verrassend, als kind wilde ze al mensen helpen en trok ze zich het leed van de wereld aan. Ze werkte als MDL-arts in het Amstelland Ziekenhuis toen ze beetje bij beetje ontdekte dat er iets niet klopte.
“Ik voelde vooral wrijving’, legde ze uit. “Zeventig procent van de patiënten die ik zag had vage klachten. Ik kon de oorzaken ervan niet achterhalen, alleen symptomen bestrijden. Dat leidde tot onvrede. Hoe ging ik dit veertig jaar volhouden? Het antwoord was wel duidelijk, ik moest stoppen. Maar stoppen raakt aan je imago, aan je identiteit. Het was een proces van jaren totdat twee burn-outs een groot cadeau bleken te zijn. Ik stopte in het ziekenhuis en ging als zelfstandig arts verder.”

“We houden iets in stand wat niet in stand kan blijven”

Eigen praktijk

Ze werkt in haar praktijk ‘Dokter Marieke’ met een eigen aanpak. Haar patiënten hebben vaak chronische maag- of darmklachten. “Ze komen bij mij met een verwijzing, mijn zorg wordt gewoon vergoed. Ik neem een uur de tijd voor een consult en een halfuur voor een controle. Ik ben rustig, mijn patiënten zien nu een ontspannen arts. Ik ben er niet om iets snel te fixen, ik doe geen diagnostiek meer, geen echo’s, geen bloedonderzoek.”
Wat doet ze wel? “Ik zorg ervoor dat patiënten zichzelf verantwoordelijk voelen voor hun gezondheid. Ik coach ze, motiveer ze. Ik stel vragen, ook tussen de regels door, en dan ontstaat er iets moois. Iemand zei laatst tegen me over mijn aanpak: ‘Je hebt je dokterstas nog en daar heb je wat nieuwe instrumenten bij gestopt’. Dat is ook hoe ik het voel.”

Systeem

Nu ze buiten het systeem van het ziekenhuis werkt, komt Gielen tot de conclusie dat dat systeem niet houdbaar is. “We houden iets in stand wat niet in stand kan blijven”, stelt ze. “Het staat op springen. Hoe kan dit doorgaan? Consulten van tien minuten met een arts die niet heeft geluncht, die eigenlijk naar de wc moet, maar toch maar doorgaat. Artsen moeten in zo’n systeem een ander helpen, terwijl ze zelf leeg- en vastlopen.”

Ondertussen zien medisch specialisten volgens Gielen steeds meer mensen met chronische klachten. Die voelen onvrede omdat de arts hen niet snel van hun klachten kan afhelpen. “Dat kun je die patiënten niet kwalijk nemen”, legt ze uit. “Dat komt ook door het systeem van vergoedingen. Geleverde zorg wordt betaald, artsen stralen daardoor iets uit waardoor patiënten denken dat de arts hen gaat helpen. Patiënten voelen geen eigenaarschap.”

“Voor de vele chronische ziekten zijn er geen quick fixes”

Bezieling

Gielen wil graag bijdragen aan het veranderen van de zorg, voor artsen en patiënten. “Ik ben voorzitter van de School for Integrative Medicine, ik ben opleider, geef lezingen, werk aan een boek. De sleutel is bewustwording creëren. Ik ben bijvoorbeeld docent bij de opleiding ‘Mind-body-medicine’. Dat is een ervaringsreis waarin artsen weer antwoord krijgen op de vraag waarom ze eigenlijk dokter zijn geworden. Echt, zoveel artsen willen hun bezieling terug.”
Ook patiënten verdienen een andere zorg, benadrukt ze. “Voor de vele chronische ziekten zijn er geen quick fixes. Mijn overtuiging is dat de oorzaak voor chronische aandoeningen meestal een trauma is. Dáár moeten wij als artsen ook mee aan de slag.”

Referentie: Stichting Amsterdam School for Integrative Medicine & Health

Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

Morfine als post­opera­tief alter­natief voor oxycodon: helpt dat eigenlijk?

Apotheker Eward Melis onderzocht of morfine na een operatie veiliger is dan oxycodon als het gaat om langdurig opioïdgebruik, zoals de laatste jaren steeds vaker wordt gesuggereerd. “Ik had dit niet verwacht.”

Carrièresabotage: ‘Het is niet eerlijk en het kan ook jou overkomen’

Jamiu Busari onderzocht het fenomeen carrièresabotage in de medische en academische wereld. Veel respondenten herkenden het direct. Waarom blijft dit soort onrecht vaak onbesproken? “Dit fenomeen raakt ons allemaal.”

Casus: vrouw met steeds meer episodes van draaiduizeligheid

Een 52-jarige vrouw, die als tiener menstruele migraine heeft gehad, komt op uw spreekuur vanwege episodes van draaiduizeligheid. Een episodes duurt meestal 30-60 minuten. Er zijn geen duidelijke triggers, zoals hoofdbewegingen. Wat is uw diagnose?

Bewegingsgerichte zorg stimuleert zelfredzaamheid van patiënten

Bewegingsgerichte zorg kan helpen functieverlies tijdens ziekenhuisopname te beperken, vertellen Selma Kok en Fabienne van der Meulen. Dit leidt tot onder andere kortere opnames. Samen vertellen ze over het belang van bewegingsgerichte zorg.

Zorgverleners slaan handen ineen tegen handel in recept­medicatie

Een nieuw protocol helpt voorschrijvers om handel van receptmedicatie bij kwetsbare groepen tegen te gaan. Marleen Horsting en Lennart Wasmoeth lichten de achtergrond hiervan toe. “Op straat wordt pregabaline ook wel ‘madame courage’ genoemd.”

‘Er is zoveel ervarings­kennis onder genees­kunde­student­en, zonde om die niet te gebruiken’

Geneeskundestudenten met een chronische ziekte hebben ervaring als patiënt en weten hoe het is om met een aandoening te leven. Het programma ‘Medische dubbeltalenten’ zet die ervaringskennis in het onderwijs in. Dubbeltalent Soete Meertens vertelt.

Chronische pijn anders bekeken

Oud-huisarts Henk van der Veen stelt dat chronische pijn niet onverklaarbaar is, maar verkeerd wordt beoordeeld. “Patiënten kunnen hun pijn meestal heel precies aanwijzen. Maar artsen doen daar te weinig mee.”

Casus: aanhoudende benauwd­heid ondanks inhalatie­medicatie

Een 32-jarige vrouw met astma vanaf de kinderleeftijd wordt verwezen naar de longarts vanwege persisterende benauwdheid en een drukkend gevoel op de borst, ondanks stapsgewijze ophoging van de inhalatiemedicatie. Wat is uw diagnose?

‘In Bloesem werken onderzoekers uit de wijk en van de universiteit nauw samen’

Onderzoek in aandachtswijken is vaak complex, mede doordat bewoners amper worden bereikt. In project Bloesem in de Haagse wijk Moerwijk doen ze het anders, vertelt Nienke Slagboom. “Hier maken bewoners zelf deel uit van het onderzoeksteam.”

Casus: man wordt wakker met knijpend gevoel op de borst

Een 55-jarige man wordt ’s ochtends wakker met een knijpend gevoel op de borst. Zes weken geleden heeft hij COVID-19 gehad. Ook is hij in het verleden behandeld met nivolumab vanwege een niet-kleincellig longcarcinoom. Wat is uw diagnose?


Lees ook: Voorkom een burn-out

Naar dit artikel »

Lees ook: ‘Het heeft enorme impact om ineens chronisch patiënt te zijn’

Naar dit artikel »

Lees ook: Een dokter is geen monteur

Naar dit artikel »