DOQ

‘Zoveel artsen willen hun bezieling terug’

Marieke Gielen werkt onder de naam ‘Dokter Marieke’ als zelfstandig MDL-arts. Ze is ook inspirator en opleider voor collega-artsen die hun bezieling weer terug willen. Zelf is ze van ver gekomen. “Mijn patiënten zien nu een ontspannen arts.”

Haar loopbaan bevat een tot de verbeelding sprekende carrièreswitch. Na ruim tien jaar werken als Maag-Lever-Darm-arts in het ziekenhuis gooide Marieke Gielen het roer om. Toch noemt zij het geen echte switch, eerder een andere manier van werken. “Ik heb mijn bezieling terug en wil nu een bruggenbouwer zijn tussen de reguliere zorg en het bredere zorgveld”, vat ze haar missie samen.

“Stoppen raakt aan je imago, aan je identiteit”

MDL-arts Marieke Gielen

Twee burn-outs

Gielen volgde een min of meer uitgestippeld pad van studeren, specialiseren, hard werken en geld verdienen. Haar keuze voor geneeskunde was niet verrassend, als kind wilde ze al mensen helpen en trok ze zich het leed van de wereld aan. Ze werkte als MDL-arts in het Amstelland Ziekenhuis toen ze beetje bij beetje ontdekte dat er iets niet klopte.
“Ik voelde vooral wrijving’, legde ze uit. “Zeventig procent van de patiënten die ik zag had vage klachten. Ik kon de oorzaken ervan niet achterhalen, alleen symptomen bestrijden. Dat leidde tot onvrede. Hoe ging ik dit veertig jaar volhouden? Het antwoord was wel duidelijk, ik moest stoppen. Maar stoppen raakt aan je imago, aan je identiteit. Het was een proces van jaren totdat twee burn-outs een groot cadeau bleken te zijn. Ik stopte in het ziekenhuis en ging als zelfstandig arts verder.”

“We houden iets in stand wat niet in stand kan blijven”

Eigen praktijk

Ze werkt in haar praktijk ‘Dokter Marieke’ met een eigen aanpak. Haar patiënten hebben vaak chronische maag- of darmklachten. “Ze komen bij mij met een verwijzing, mijn zorg wordt gewoon vergoed. Ik neem een uur de tijd voor een consult en een halfuur voor een controle. Ik ben rustig, mijn patiënten zien nu een ontspannen arts. Ik ben er niet om iets snel te fixen, ik doe geen diagnostiek meer, geen echo’s, geen bloedonderzoek.”
Wat doet ze wel? “Ik zorg ervoor dat patiënten zichzelf verantwoordelijk voelen voor hun gezondheid. Ik coach ze, motiveer ze. Ik stel vragen, ook tussen de regels door, en dan ontstaat er iets moois. Iemand zei laatst tegen me over mijn aanpak: ‘Je hebt je dokterstas nog en daar heb je wat nieuwe instrumenten bij gestopt’. Dat is ook hoe ik het voel.”

Systeem

Nu ze buiten het systeem van het ziekenhuis werkt, komt Gielen tot de conclusie dat dat systeem niet houdbaar is. “We houden iets in stand wat niet in stand kan blijven”, stelt ze. “Het staat op springen. Hoe kan dit doorgaan? Consulten van tien minuten met een arts die niet heeft geluncht, die eigenlijk naar de wc moet, maar toch maar doorgaat. Artsen moeten in zo’n systeem een ander helpen, terwijl ze zelf leeg- en vastlopen.”

Ondertussen zien medisch specialisten volgens Gielen steeds meer mensen met chronische klachten. Die voelen onvrede omdat de arts hen niet snel van hun klachten kan afhelpen. “Dat kun je die patiënten niet kwalijk nemen”, legt ze uit. “Dat komt ook door het systeem van vergoedingen. Geleverde zorg wordt betaald, artsen stralen daardoor iets uit waardoor patiënten denken dat de arts hen gaat helpen. Patiënten voelen geen eigenaarschap.”

“Voor de vele chronische ziekten zijn er geen quick fixes”

Bezieling

Gielen wil graag bijdragen aan het veranderen van de zorg, voor artsen en patiënten. “Ik ben voorzitter van de School for Integrative Medicine, ik ben opleider, geef lezingen, werk aan een boek. De sleutel is bewustwording creëren. Ik ben bijvoorbeeld docent bij de opleiding ‘Mind-body-medicine’. Dat is een ervaringsreis waarin artsen weer antwoord krijgen op de vraag waarom ze eigenlijk dokter zijn geworden. Echt, zoveel artsen willen hun bezieling terug.”
Ook patiënten verdienen een andere zorg, benadrukt ze. “Voor de vele chronische ziekten zijn er geen quick fixes. Mijn overtuiging is dat de oorzaak voor chronische aandoeningen meestal een trauma is. Dáár moeten wij als artsen ook mee aan de slag.”

Referentie: Stichting Amsterdam School for Integrative Medicine & Health

Lees meer over:


Voor u geselecteerde artikelen

Apothekers krijgen vergoeding voor therapietrouw­gesprekken

Therapietrouwgesprekken door apothekers worden in Noord-Limburg bij wijze van proef vergoed. Apotheker Erna Mombarg legt uit wat deze gesprekken opleveren. “Ik krijg uit het hele land van collega’s reacties: ‘Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?’”

Als oorlog de zorg op de proef stelt

Bij een grootschalig conflict zullen ook Nederlandse ziekenhuizen grote aantallen gewonde militairen moeten opvangen. Traumachirurg en militair Eelco Huizinga vertelt wat dat van de zorg kan vragen. “Als zorgprofessional moet je je afvragen: wat wordt er van mij verwacht?”

Wacht niet tot de patiënt zich uitspreekt

Patiënten lijken tegenwoordig mondiger dan ooit. Maar vijftig jaar onderzoek laat een ander beeld zien. Mondigheid blijkt bovendien niet alleen iets van de patiënt: ook de zorgverlener bepaalt hoeveel ruimte een patiënt krijgt, stelt Sandra van Dulmen.

Casus: vrouw met pijn op de borst na kankerdiagnose

Een 73-jarige vrouw bezoekt de Spoedeisende Hulp vanwege misselijkheid, kortademigheid en acute pijn op de borst. Een paar dagen ervoor kreeg zij te horen dat zij waarschijnlijk uitgezaaide alvleesklierkanker heeft. Wat is uw diagnose?

Gebrek aan samenwerking remt inzet van AI in de zorg

Veel AI-toepassingen voor de zorg bereiken de werkvloer niet. Sara Ben Hmido onderzocht welke barrières implementatie in de weg staan en legt uit waarom samenwerking vanaf het begin cruciaal is. “Als AI-ontwikkelaar moet je vanaf het begin optrekken met zorgverleners.”

Casus: vrouw met symptomatisch galsteenlijden zonder cholecystitis

Een 41-jarige vrouw bezoekt de SEH vanwege buikpijn. Echografie van het abdomen toont een dunwandige galblaas gevuld met concrementen en verwijde galwegen. De radioloog concludeert dat er sprake is van choledocholithiasis zonder cholecystitis. Wat is uw beleid?

Voorkom aangeleerde hulpe­­loosheid: laat zorgprofessionals zelf met oplos­­singen komen

Als zorgprofessionals herhaaldelijk ervaren dat hun inbreng niets verandert, kunnen ze stoppen met meedenken. Kjeld Aij legt uit hoe kleine verbeteringen en meer invloed op de werkvloer aangeleerde hulpeloosheid kunnen voorkomen. “Er is bijna altijd enige invloed, hoe klein ook.”

Op het spoor van een intoxicatie

Volgens SEH-arts en toxicoloog Femke Gresnigt ontbreekt een intoxicatie nog te vaak in de differentiaaldiagnose. “Soms denken we daar pas aan als andere oorzaken zijn uitgesloten. Dan kan er al kostbare tijd verloren zijn gegaan.”

Casus: progressieve kortademigheid na embolisatie van een varicocele

Een 36-jarige man presenteert zich op de SEH met toenemende kortademigheid, hoesten, algehele malaise en koorts. Negen dagen ervoor heeft hij een endovasculaire embolisatie met cyanoacrylaat ondergaan vanwege een symptomatische varicocele. Wat is uw diagnose?

Meer halen uit bestaande medicijnen

Een verminderde nierfunctie betekende lange tijd dat pemetrexed geen behandeloptie was. Rob ter Heine en Nikki Bleijs-de Rouw onderzochten hoe dit toch veilig kan worden ingezet en lieten zien hoeveel winst te behalen valt met onderzoek naar bestaande geneesmiddelen.


Lees ook: Voorkom een burn-out

Naar dit artikel »

Lees ook: ‘Het heeft enorme impact om ineens chronisch patiënt te zijn’

Naar dit artikel »

Lees ook: Een dokter is geen monteur

Naar dit artikel »